از این به بعد اینجا مینویسم. اگر حالی بود از ما و میلی بود از شما.
پ.ن: کامنتهایی که اخیرن از طرف ِ من با این آدرس نوشته میشود , از طرف ِ من نیست و من پاسخگوی ِ آنها نیستم.
از این به بعد اینجا مینویسم. اگر حالی بود از ما و میلی بود از شما.
چه میکنی این روزها یار ِ دبستانی ِ من؟
میبینی؟ میبینی این روزها معلم ها چه سنگدل شده اند؟
میبینی چه سیلی هایی میخورند این روزها شاگردهای ِ جوان؟
میبینی چه لگد مال میشوند این روزها رفقایمان؟
هنوز جای ِ سیلی های ِ معلمان سرخ میشود؟
هنوز جای ِ سیلی ها با دلداری ِ من بهبود میابد؟
هنوز خودت را با لفظ ِ "چوب ِ معلم گله هر کی نخوره خله" گول میزنی و دلداری میدهی؟
شاعرانه بودن های ِ مسخره را رها کن و رکیک ترین فحش هایی را که بلدی به آن ها بفرست!
ولی در دلت و آرام. آرام و بی صدا....
آرام و بی صدا سرت را به روی شانه های ِ من بگذار و زار بزن و آرام بگیر...
آرام و بی صدا....
کامنتینگ ِ این پست باز خواهد بود. و بقیه.